Zonder woorden

Het is er stil en rustig.Je kunt er super veel moois terugvinden.Het is een vat vol herinneringen. Ik heb het over de zee, maar het had net zo goed over deze blog kunnen gaan. Het is hier de laatste tijd inderdaad wat stil en rustig. Sommigen onder jullie komen er voor de eerste keer en…

#meneertjenummer1

Je ogen blinkenJe scheetjes stinken Pannenkoeken eten kan je als de besteEr blijft weinig over voor de reste Net als worst met boontjes en patatIn een wip verdwijnt het in jouw keelgat Je lust heel veel, behalve banaanDe geur alleen al doet je aan het kokhalzen slaan Dit hele gedicht gaat natuurlijk niet alleen over…

Witregels

De drang om iets neer te pennen, of te typen zo je wil, die blijft hangen. De liefde voor taal, voor het geschreven woord. Voor de opeenvolging van lettertjes. Voor zinnen, punten en komma’s. Voor lege regels. Goed. Geplaatste. Rustpunten. Witregels. Ik ijver voor meer witregels. Ze zorgen voor rust in deze vaak hectische wereld….

Sorry boys!

Na het eten kijk ik opzij. Ik kijk naar mijn zoontjes. Ik kijk heel vaak naar mijn zoontjes. Gewoon. Kijken. Observeren. En genieten. De onbezonnenheid, het pure, zorgeloze van die twee kleine mensjes. Daar kan ik van genieten. Minuten, als u het mij toelaat, uren aan een stuk. Ik wil hen zo lang mogelijk in die…

Perfect blend

En dan begint het. Je hebt die kleine knul vast. En nu? De clichés willen dat je hart smelt wanneer je in de ogen kijkt van dat kleine wonder en dat je nooit een ander gevoel hebt gekend dan het mama/papa-zijn. De ene minuut ben je niets, enkel verantwoording afleggend voor je eigen doen en laten,…

Bloody Hell

Een chirurg is aan mij niet verloren gegaan. Toon mij bloed en ik laat u de meest witgetrokken persoon op de grond zien. Ik zou het zelfs zo ver niet trekken. Dring in mijn hoofd met een beeld waarop iemand geweldig veel pijn heeft en ik draai weg. Voila. 4 zinnen. Weg stoer imago. Een voorbeeld….

Weeën vs Trap in de ballen

Een zwangerschap, dat staat vooral gelijk aan de weg er naar toe. Ergens naar toe leven. 9 maanden lang, 40 weken. En toch overvalt het je, wanneer de bevalling er eindelijk aankomt. Dat las je al in mijn vorige post op deze papablog. Ja toch hé. Je hebt hem toch gelezen?!? Neen? Zet hem even open…

Ik word papa. IK WORD PAPA. IK WORD PAPAAAAAAAAAA!

9 maanden. 40 weken om preciezer te zijn. En dan is het daar, het moment waarop het allemaal begint. Het begint natuurlijk 40 weken vroeger, maar toch worden we verrast door het moment waarop het moment daar is. Momentje.Dat zijn veel momenten. Bij de geboorte van onze eerste zoon is het water van mijn vriendin,…