Water en vuur

Hij stapelde de houtblokken zorgvuldig in tippi-vorm rond het aanmaakhout in zijn stijlvolle vuurschaal van Barbecook.

@barbecook
#nietgesponsord
#NoAD

Stond te lezen onder het Instagramkiekje die hij van dit tafereel maakte. Want ja, even “de socials” onderhouden, dacht hij bij zichzelf.

Meen je dat nu?

Alsof hij echt “de socials” zou zeggen in gedachten. En kiekje zou gebruiken.
Welk beeld hebben jullie eigenlijk van Zors?

Karatekidgewijs doorkliefde de zijkant van zijn hand de boomstam. Hij trok het hout open en plante er zijn knie tegen om de twee stukken volledig van elkaar te kunnen scheiden. Wat volgde was een verbastering van Brihangs liedje Steentje:

Der zit een splinter in m’n knie en kken een bleine op m’n hand
Kuje daar geen pilletje voor schrijven, alsjeblieft?

Brihang – Steentje

Het is allemaal niet meer zoals vroeger schoot er door zijn hoofd.

En meteen moest hij aan zijn grootmoeder denken. Zo vertelde ze dat ze vroeger minder hadden, maar dat het toch een schoone tijd was. Zo keken ze weken uit om eens een appelsien te eten, wat toen nog als tropisch bestempeld werd en zodoende zelden in de fruitmand terug te vinden was. Bovendien bleven de mosselen beperkt qua beschikbaarheid tot de maanden met een R en kon je nog afspreken met uw lief in den duik, zonder dat je getagd werd op “de socials”.

Iedereen bleef rond de kerktoren hangen met uitzondering van diegene die het erop waagden en een schietgebedje deden in Lourdes.

Ze was er zelf ook één keer geweest. In Lourdes bedoelt Zors dan. In de kerk was ze wekelijks te vinden. Naar zijn weten de enige keer dat ze op een vliegtuig zat in haar leven. Om naar Lourdes te gaan bedoelt Zors dan. Naar de kerk reed ze altijd per fiets. Het flesje gewijd water in haar kast stond er na al die jaren nog altijd als bewijs. Dat ze naar Lourdes geweest was bedoelt Zors daarmee. In de kerk tapte ze geen gewijd water af. Ze was geen dievegge. Welk beeld hebben jullie eigenlijk over Zors’ grootmoeder?

Zors zelf was ooit in Fatima, Portugal. Net zoals Lourdes een bedevaartsoord. Maar dan met andere letters. En in een ander land. Portugal dus. En niet Frankrijk.

Te Fatima was hij getuige van een tafereel dat hem tot op vandaag was bijgebleven.

Allé, omdat jullie aandringen. Hierbij de anekdote.

Toen Zors stond aan te schuiven om Fatima (het bedevaardsoord, jullie oversekste lezers) binnen te gaan kwam er een man in militair kostuum met een bajonet aangeslopen.
Wat zeg je?
Aangeslopen.
Liggend op zijn buik en zich voortrekkend op armen en benen.
Gene zever!
Toen dat te zwaar werd, schakelde hij over naar zijn rug en kronkelde zo slangegewijs verder.
Zors liet zich vertellen dat de man een boetetocht ondernam ter nagedachtenis van zijn legerkompanen, die hij verloor op het strijdtoneel.

Eénmaal aan de ingang gekomen verfriste de man zichzelf met water.

En zo zie je maar.
Water en vuur gaan altijd samen.
Ook in dit verhaal.

Weliswaar in omgekeerde volgorde, maar ik dacht niet dat we van de mierenneukerige soort waren.

Of wel?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.