Weer goden

De regen gutste met bakken uit de hemel. De sluizen stonden open en hij stond met verstomming aan het raam gekluisterd. Zijn blik werd van de ene plek waar het opspattende water neerkletterde naar een volgend waterbad gezogen. Hij voelde zich nietig, net zoals bij andere fenomenen waar de kracht van de natuur hem op verrassende wijze wist te pakken. Tijdens storm, onweer, hagel of sneeuw kon je hem altijd op zijn vaste stekje terugvinden. Bij het grote raam dat uitgaf op zijn tuin vol oude wilgen. Daarachter lag een weidse vlakte waar de wind vrij spel had. Als kind had hij er uren gespeeld, de natuurfenomenen trotserend, toen hij op bezoek kwam bij zijn grootouders.

Hij was dan ook door het dolle heen toen hij twee jaar geleden deze woning op de kop kon tikken. Zelden zag je Zors dansen. Maar een vreugdesprongetje zat er toen wel in. Een vreugdehuppel. Even met beide voeten los van de grond. Of toch bijna. Die verdomde artrose aan zijn rechter heup weet je wel. Blinkende ogen en één mondhoek die verrassend lang omhoog bleef staan. Dat kon maar één ding betekenen: een zot contente Zors.

De buurt bestempelde hem een beetje als raar. Een zot contente Zors, zo zagen ze hem te weinig vonden zijn buren. Blij, ontspannen, relax. Hij kon het wel. Alleen was hij zijn vibe, zijn joie de vivre een beetje verloren onderweg. Niemand wist waar precies. Maar één ding was duidelijk. Hier in de Kouterweg lag hij niet.

Een aparte persoonlijkheid. Stil, teruggetrokken, op zichzelf. Vriendelijk, dat wel, maar zonder meer. Weinig hartelijkheid. Het hoogst noodzakelijke. Dat kwam uit zijn mond. Geen smalltalk of geroddel.

Korte, duidelijke, heldere zinnen.
Correcte analyses.
Nuttig en to the point.
De essentie, zoals hij het zelf zou omschrijven.
Al de rest was overbodig.
Gepalaver.
Gezwans.
En tijdrovend.
Tijd die hij liever aan andere zaken spendeerde.
Zoals de stilte.
En de rust in zijn hoofd.

Daar kon hij oprecht van genieten. Zoals tijdens momenten als deze waarop de regen onophoudelijk tegen het raam tikte. Ritmisch. De ene keer hard en snel, enkele ogenblikken later weer zacht en rustig. Bijna strelend, alsof de regen zich wou excuseren voor de harde druppels die het eerder op de aarde had gericht, met zachte aaikes, de wiedergutmachung. Sommige woorden bekken echt heerlijk in het Duits. Wiedergutmachung was maar één voorbeeld. Kartoffeln een andere. Zors had nooit Duits gekregen op school. Wat zonde was, want hij had het gevoel wel een talenknobbel te bezitten. Nederlands ging hem alvast goed af. Maar ook een aardig woordje Frans en Engels passeerde de revue. Hij had ook een zwak voor Spaans, Portugees en Italiaans. Al was het nog aftoetsen of die liefde wederkerig zou blijken te zijn.

Mogelijk druppelt het ooit zijn hoofd binnen.

Zachtjes opspattend.

Blijvend kuierend in het taalbad van zijn bovenkamer.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.