De rush

De rush.

Het leek me een mooie titel.

En zie.

Het staat er echt.

Kort, krachtig, to the point.

Even twijfelde ik over het feit of het niet The rush zou moeten zijn, in het Engels, maar ik denk dat rush ook wel al terug te vinden is in het groene boekje of den dikken.

Ja, ik mag den dikken zeggen.

Meneer Van Dale vindt dat niet erg.

Denk ik.

Ah ja, wat gaat hij er aan doen.

Ik bedoel het niet beledigend.

Het gaat hem louter om de afkorting.

Het punt is, mijn intro is geschreven en nu kunnen we over gaan tot het echte verhaal van deze blog.

Stylistisch moet het toch altijd kloppen hoor zo’n schrijfsel. Ik hoor het jullie al denken mocht ik zonder intro starten:

“Hoe? Direct het verhaal en geen intro? Hoe kan dat nu? Een verhaal moet toch een intro hebben?”.

Leer mij jullie kennen.

Bon.

De rush dus. Want als ik hier al jullie gedachtengangen moet beginnen neerpennen, dan zal dit geen blog, maar een boekenreeks worden. Meneer Clopedie zou hierdoor wel eens jaloerse trekken kunnen beginnen vertonen.

Of is dat niet de naam van de uitvinder van de encyclopedie?

Ency Clopedie.

Jullie zijn hier toch voor de woordgrapjes hé?

Hé?

HE!?!

– “Doe nu toch gewoon verder met uw verhaal Thijs.”

Excuses.

Waarlijk en oprechte excuses. Het was sterker dan mezelf.

Sorry.

De rush dus. Meestal voorafgegaan door de prefixen ochtend en avond.
Herkenbaar als ouder?

– “TZALWELZIJNDADDE”

Een godsgeschenk zeg ik u, zo’n meegaand lezend publiek. Een droom voor iederen schrijver.

– “Gij noemt uzelf een schrijver?”

Goh, zeker niet, maar ik zit dat hier wel op te schrijven.

– “Typen.”

Typen ja. Als het om mierenneuken gaat, zijt ge er ook altijd bij hé?

– “Just is just.”

Een Jezusgeschenk zeg ik u, zo’n kritisch publiek. De nagel in uw handpalm en eeuwige jeuk aan uw neus.

Waar waren we. Ah ja, de rush.

Ochtendrush, avondrush, rush, rush, rush.

Zoals het een modeantwoord is om op de vraag “Hoe gaat het?”, met DRUK te repliceren. Zo is het ook met het ochtend- en avondritueel.

Snel, sneller, snelst.

Nu vraag ik me oprecht af of het zo moet en of het niet anders kan.

Ik hou jullie op de hoogte, want mijn patatten staan op, meneertje nummer 1 moet zijn huiswerk nog maken, meneertje nummer 2 roept uit de Legokamer om naar zijn stunts te komen kijken en na het eten moeten ze nog in bad, tanden poetsen, filmpje kijken, verhaaltje lezen, over hun dag vertellen en de binnenkant van hun ogen minutieus inspecteren.

Druk, druk, druk!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.