Eerste schooldag door kinderogen

Binnen een weekje is het terug zo ver. Honderden, mogelijk zelfs duizenden kindjes gaan voor de eerste keer naar school. De start van een carrière. Vol goesting of vol waterlanders. Maandag heeft de waarheid in zich.

Als ouder is het een spannend moment, maar voor die 2,5 jaar jonge kindjes moet het dat ongetwijfeld ook zijn. Ik probeerde me even in het hoofd te verplaatsen van meneertje nummer 2 toen hij voor de eerste keer naar school ging in maart vorig schooljaar.

Het ging er zo aan toe.

Denk ik…

 

Vandaag is anders dan de voorbije dagen. Vandaag lijkt iedereen een beetje zenuwachtig. Gemaakt enthousiast ook. Die fantastische broer van mij, maar ook die anders zo rustige ouders. En toch, samen met dat gespeelde enthousiasme zie ik een oprechte bezorgdheid en schrik.

Ah, het zal wel over gaan waarschijnlijk.

Ik wil tuur op mijn boterhammen en druifjes in een potje.
Best wel handig zo’n bestelling doorgeven.
Kan dat vanaf nu iedere dag?

Mijn knuffel, tutje, brooddoos en fruit gaan samen in mijn nieuwe rugzak. Ik koos eentje met katapulten, echt VET COOL!
Ski-jas en muts aan want het is een beetje fris en hop de auto in.

Deze keer mag ik bij mijn grote held blijven. Ik ben een grote jongen en grote jongens gaan naar school. De crèche is voor baby’s.

We komen toe op school en mogen nog even buiten spelen op de speelplaats. Ik wijk geen meter van mijn grote broer, hij kent hier de weg en man, wat zijn hier veel kindjes!

TRRRRRRRRIIIIIIIIIIIIINNNNNNNNNNNNGGGGG

De bel gaat en we moeten op een stip in de rij gaan staan. Broer toont me waar ik heen moet en is opeens nergens meer te bespeuren.

Mijn hoofd draait als een windhaan in het rond en opeens word ik aan mijn hand meegenomen naar een kamer waar heel wat speelgoed staat, een grote bank, enkele tafels, heel wat stoelen en een coole glijbaan.

Wat er in de klas, ja, zo noemen ze die kamer, gebeurt, weet ik niet meer zo heel erg goed, maar opeens gaat de bel. We mogen onze jas terug aandoen en trekken met z’n allen naar de speelplaats. Hé, daar is mijn grote broer terug! Voetballen maar! Ik loop tussen de vriendjes van mijn broer en af en toe raak ik een bal aan. Of wordt hij tegen mij getrapt. Voetbal is leuk! Tot…

TRRRRRRRRIIIIIIIIIIIIINNNNNNNNNNNNGGGGG

Hop, nog een keer die bel. Wat nu weer? We moeten terug op die stip van daarnet gaan staan zegt broer. Ik kijk naar mijn voeten of ze mooi op het bolletje staan, kijk terug op en weer is hij verdwenen.

Is hij opeens Houdini geworden?

Gelukkig weet ik nog niet wat een hernia is, anders had ik er mogelijk kans op gemaakt door het tollen van mijn hoofd. Iedereen die op dezelfde bollen als mij staat vertrekt terug naar de klas. Ik krijg een duw in mijn rug en volg het kindje voor mij.

Terug naar de klas.

Hé, dat is precies een patroon.

Op de stip staan, duw in de rug krijgen en naar de klas stappen. Jas uit. Muts in de mouw. Jas aan het haakje en de klas binnengaan. De juf vertelt ons wat we kunnen en mogen doen. Het is hier precies één grote speelgoedwinkel.

Voor ik alles heb uitgetest op stevigheid en houdbaarheid is die bel er opnieuw.

TRRRRRRRRIIIIIIIIIIIIINNNNNNNNNNNNGGGGG

Jas aan, muts aan en in een rijtje gaan staan naast een kindje die ik in de klas al heb gezien. Hij is hier precies al geweest want hij wist de coole auto’s direct staan toen hij binnenkwam in de klas. Ik ga hem een beetje volgen. Misschien kent hij nog leuke dingen. We stappen naar buiten over een grote open plaats naar een ander groot gebouw. Daar staan heel wat tafels en stoelen in een grote open ruimte. We mogen onze muts uitdoen, in de mouw van onze jas steken en de jas over onze stoel hangen. De juf deelt boterhamdozen uit. Ik zie opeens mijn rood/zwarte Cars boterhamdoos in de rechter hand van de juf.

“Meneertje nummer 2!” hoor ik haar zeggen en ze geeft me m’n boterhamdoos. Ik doe ze open en smul van mijn boterhammen met tuur. Tuur is lekker. We moeten blijven zitten op onze stoel tot iedereen klaar is. Er hadden een paar kindjes niet veel honger. Of een kleine mond. Dat probleem heb ik niet. Als de grote en de kleine wijzer bovenaan staan vertrekken we terug naar de speelplaats.

Broer, meneertje nummer 1, is er ook. Ik krijg een dikke knuffel en klem me vast aan zijn been. Ik vraag of hij Houdini is, maar hij weet niet waarover ik het heb. Dan maar knallen tegen die voetbal.

TRRRRRRRRIIIIIIIIIIIIINNNNNNNNNNNNGGGGG

Opnieuw gaat de bel. Pavlov was een kenner want de meeste kindjes spurten al richting hun stip. Ik laat me begeleiden door mijn grote broer.  In de rij zie ik opnieuw het kindje van daarnet. Die moet ik in het oog houden. Terwijl ik naar hem kijk verlies ik mijn broer uit het oog. Nog voor ik het door heb krijg ik opnieuw een duw in mijn rug en stappen we naar de klas.

Dat patroon ken ik al. Jas uit, muts in de mouw, jas aan het haakje en snel die kerel volgen naar binnen. Ah ha! Gelukkig ben ik hem gevolgd. Hij loopt recht naar de glijbaan. Net voor ik “VAN ONDEREEEEEEN!!!” kan roepen vraagt de juf om allemaal op de bankjes te komen zitten.

Ik spaar mijn truckje voor straks en luister aandachtig naar de opdrachtjes van de juf. In mijn ooghoek hou ik de glijbaan in het vizier. De juf vertelt en toont voor en opeens is die bel er terug.

TRRRRRRRRIIIIIIIIIIIIINNNNNNNNNNNNGGGGG

Jas aan, muts aan en spelen op de speelplaats. Hé, we zijn alleen op de speelplaats. Ik kijk even rond en voor ik het weet wordt ik langs achter vastgegrepen. Hé, meneertje nummer 2, alles goed? Daar heb je die Houdini weer. Ik vraag hem of hij kan toveren, maar nog voor hij antwoord geeft roept hij: “MATCHKEEEEEEUUUUUUH”. Mee voetballen dan maar.

TRRRRRRRRIIIIIIIIIIIIINNNNNNNNNNNNGGGGG

De wedstrijd wordt abrupt afgesloten door het belsignaal. Ik ging net een wereldgoal scoren of de cornervlag omver trappen. Mijn vizier staat nog niet altijd op scherp. Meneertje nummer 1 brengt me naar mijn stip. Deze keer gaat hij nergens heen. Ontsnappingskoning of niet, ik hou hem nauwgezet in de gaten. Ik krijg nog een knuffel en wanneer ik los laat volgt opnieuw die duw in mijn rug. Echt waar, een klein beetje beleefdheid en de omgangsvormen respecteren, dat zou ook wel mogen. Wanneer gaat de juf dát op de agenda plaatsen?

Ik volg het patroon en loop als een gek naar de glijbaan. Whiiiiiiiiiiiiiiiiiiiieeeeeeeeeeeee.
Check. Dit kunnen ze me alvast niet meer afnemen. Op mijn poep, op mijn buik, op mijn rug, achterwaarts, dat is hier zo slecht nog niet dat ding die ze school noemen.

TRRRRRRRRIIIIIIIIIIIIINNNNNNNNNNNNGGGGG

De laatste bel volgt. Wanneer ik goed en wel mijn jas aan heb en plaatsneem op het bankje zie ik een gekend gezicht opdoemen aan de deur.

Mamaaatjeeeeeuuuuuh!

Ik vlieg haar om de hals, vertel dat het leuk was en antwoord op haar vraag of ik morgen terugkom met “Dat hoeft niet.”

Buiten nemen we nog een foto om deze eerste schooldag af te sluiten. Links zie je Houdini, rechts sta ikzelf.

ps: ik denk niet dat mama mij goed heeft gehoord toen ik zei dat dat niet hoefde. ’s Anderendaags was het weer van dattem.

 

 

Advertenties

2 thoughts on “Eerste schooldag door kinderogen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s