Parkbos

Herfst.

Hoewel we er officieel nog niet mochten over spreken, trokken we vorig weekend toch de bossen in.

Net zoals we vorig jaar een aantal keer deden, reden we naar het Parkbos in Sint-Martens-Latem. Een bos met verschillende wandelroutes over prachtige paden. Bij mooi weer lijkt het ons ideaal om te picknicken aan de verschillende (grote) tafels die aan het begin van het bos langs de Kortrijksesteenweg liggen.

Toevoegen aan de to-do lijst. Check.
Hopelijk nemen we de lijst ten gepaste tijde ter hand.

Het parkbos dus, wandelschoenen aan en hop, op verkenning. Nu moeten jullie weten dat de meneertjes geen wandelaars zijn. Het gaat hen niet snel genoeg, of het is te saai, voorlopig is het nog wat raden naar de redenen die aangehaald worden, maar hoe dan ook, stappers zijn het niet. Al geldt dit de laatste maanden minder voor meneertje nummer 1, laten we het gewoon op de leeftijd steken.
Ik zeg wel dat het geen stappers zijn, maar dat is niet helemaal zo. Het zijn stappers wanneer we zorgen voor afleiding en entertainment. Zo danken we de ontwerpers van het dierenpark in De Beekse Bergen voor het aanleggen van parcoursjes. Deze kwamen telkens net op tijd om de verveling tegen te gaan en zo met gemotiveerde, enthousiast stappende kleuters, door het dierenpark te stappen.

Geen parcoursjes langs de wandelpaden in het Parkbos, maar wel voldoende afleidingsmogelijkheden. Zo startten we de wandeling en volgden we de ronde rode bolletjes met bijhorende bewegwijzering. Toen ze dit wisten spurtten ze van het ene paaltje naar het volgende. Telkens kijkend of hier een rond rood bolletje op stond en waar de pijl dan wel naar wees. Fier als een gieter toonden ze dan ook met hun arm welke kant we op moesten toen we aangewandeld kwamen.

Toen we in het bos terechtkwamen werden we aangemaand om stil te zijn voor de diertjes. Bij navraag welke dieren we konden tegenkomen werden de suggesties giraffen en tijgers weggelachen, maar wees meneertje nummer 2 naar een grote tak die gebroken op het pad lag en zei:

“Kijk, olifant heeft dat gedaan!”

Een geanimeerd gesprek tussen meneertje nummer 1 en meneertje nummer 2 ontspon over de mogelijke aanwezigheid van olifanten in het bos.

Iets verderop werd een hoop grote takken gespot gevolgd door:

“Moeten alle takken op die berg? Kom meneertje nummer 2, we gaan het bos opruimen!”

Met een enthousiasme, welke we zelden zien bij het opruimen thuis, werden takken aangesleept. En ook wij werden ingeschakeld om de grote takken samen op de hoop te gooien. Motivatietermen klonken in het rond en er werd uitgepakt met de sterkte van hun spieren.

Zalig om zien, die bomen van kerels! Er is geen twijgel mogelijk. Tegen hen zou ik niet durven van mijn tak maken. Liever neem ik een blad voor de mond en sta ik iets langer wortel te schieten dan met hen in confrontatie te gaan.

Mijn excuses, woordspelingen gelinkt aan het bos zijn echt stam.

Dat we ons geamuseerd hebben!
En dat ik hoop dat jullie nu niet massaal naar het Parkbos trekken.
Het was er nu lekker rustig.
Tenzij je trakteert met een picknick.
Neen, doe maar jong, het bos is van iedereen.

ps: die picknick zou echt wel tof zijn, dus laat u niet tegenhouden om toch initiatief te nemen.

Advertenties

One thought on “Parkbos

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s