Imagine

Vraag een ouder of ze fier zijn op hun kinderen en ze zeggen volmondig JA.
(ja, in drukletters en in het vet, zo zeggen ze dat)

Vraag een ouder of ze trots zijn op hun kinderen en ze zeggen volmondig JA.
(ja, in drukletters en in het vet, zo zeggen ze dat)

Ongeacht de omstandigheden waarin hun kinderen terechtkomen? JA.

Ik las deze zin op Facebook en dacht ja (met kleine letters, niet in het vet).

Het maakte me een beetje terughoudend, voorzichtig, argwanend.
Hoe bedoel je, ongeacht de omstandigheden waarin ze terechtkomen?
Dan gaat het toch om een waardekader die de beslissing zal rechtvaardigen of je trots en fier zal zijn op hen? Het waardekader die je hen probeert mee te geven tijdens hun opvoeding. Toch?

Ik denk dat iedere ouder op deze ronde planeet oprecht probeert om goede waarden mee te geven aan hun kinderen. En toch blijkt dit niet voldoende te zijn. Als ik het nieuws bekijk (wat ik probeer te vermijden), dan krimpt mijn hart ineen en gaat de actualiteit mijn, mogelijk beperkte, hersencapaciteit te boven. Want ik kan niet bevatten wat er allemaal aan het gebeuren is in deze wereld. Hoe mensen elkaar pijn kunnen doen, laat staan vermoorden, op de meest gruwelijke manieren dan nog wel.

Wat me het meeste raakte enkele weken terug was het radio-interview met Rudi Vranckx, waarin hij stelde dat alle muziek verboden werd in oorlogsgebied, dat een muziekleraar zijn twee gitaren in de tuin moest begraven omdat deze anders zouden vernietigd worden. Dit lijkt niet zo erg te zijn, maar de symboliek hierin maakt het voor mij zo beladen.

Wat is er mis met muziek?
Zijn het de vrolijke klanken, de ritmiek, of is het de dans en plezier dat het met zich voortbrengt?

Een verbod op gelukkig zijn.

Welke waarden hebben deze wereldvreemden meegekregen?
Wat maakt dat de liefdevolle wolk waarin hun ouders hen probeerden groot te brengen teniet werd gedaan en vervangen door deze …
deze …
Ja, deze wat eigenlijk?

Wat wordt hen voorgehouden?

Zijn het de beloofde maagden die het hem doen?
Die hen overtuigen om te moorden?
Ze blijven dan alvast in de bloedige sfeer.
Het zal voor herkenbaarheid zorgen.

Dat kan het toch niet zijn?

Ik weiger oprecht te geloven dat haat de bovenhand zal nemen op liefde, respect en verdraagzaamheid ten opzichte van elkaar.

En dat was net de boodschap die de muziekleraar voor Rudi Vranckx speelde, met de woorden van John Lennons Imagine.

Vooral dit stuk bevat het allemaal:

Imagine there’s no countries
It isn’t hard to do
Nothing to kill or die for
And no religion, too
Imagine all the people
Living life in peace…

Wil jij samen met Rudi helpen om de wereld opnieuw net dat ietsje feller te laten schijnen? Dat kan. Via deze link!

Advertenties

One thought on “Imagine

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s