Het meneertje met de grote ogen

Last minute opvang regelen in de zomer is een heikel punt. Last minute opvang regelen is tout court een heikel punt. Zo kwam het dat meneertje nummer 1 vorig jaar in de zomervakantie voor een halve dag uitzonderlijk met mij meeging naar het werk toen meneertje nummer 2 nog naar de crèche ging.

Mega fier was hij. Mag ik écht mee naar jouw werk papa?!?

Onderweg naar het werk deden enkele chauffeurs uit de tegengestelde richting hun grote lichten branden om mij iets duidelijk te maken. Ik wist wat er aan de hand was en dat moet knap vervelend geweest zijn voor de tegenliggers, maar kon er op dat moment niks aan veranderen. Zijn ogen blonken zo hard… Excuses lieve weggebruikers. Ik voorzie sindsdien standaard een zonnebril voor de meneertjes in mijn auto.

Aangekomen op het werk gaf ik een kleine rondleiding aan de trotse verlegen beenklemmer.

Als een echte directeur mocht hij in mijn grote bureaustoel zitten. Een shitload aan youtube filmpjes afgewisseld met enkele races met zijn twee mini-autootjes, twee glazen water en zijn fruit achter de kiezen, haalde ik hem van de bureaustoel om te lunchen. Eerder durfde hij niet te bewegen denk ik.

Zelden iemand met zoveel energie zo lang zien stilzitten.

Boterhammendoos in de hand en zijn andere hand in de mijne volgde hij me naar buiten waar we op het terras samen met de collega’s aten.
Het plaatsje aan de kop van de tafel was voor hem.
Zijn stoel schoof hij een beetje op naar mijn zijde van de tafel.
Het zijn die kleine details die het allemaal zo aanschouwelijk en schattig maken. Stoer bedoel ik natuurlijk meneertje nummer 1, STOER!

Boterhammen met smaak verorberen.
Af en toe een blik werpen naar papa.
Spreekwoordelijk bedoel ik dat. Gooien met blikken, dat doen we niet. Ook niet wanneer we voor het eerst ergens komen. Fatsoen en zo en al, weet je wel.
Boterhammendoos dicht.
Klaar.

Dat zijn mama toen al voor de deur stond, dat hoefde nog niet echt… Met een knuffel en een snelle zoen nam ik afscheid van het meneertje met de grote ogen.

Vandaag, bijna één jaar later kwam de vraag opnieuw.

Papa, mag ik nog eens meegaan naar jouw werk? Want ik ben daar al eens geweest hé, maar dat is wel al lang geleden. Weet je dat nog papa?

Ik moest lachen en dacht:

Wees maar zeker jongen dat ik dat nog weet.
Het was mijn mooiste werkdag!

6 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Elke schreef:

    Zo mooi… ik kan me helemaal inbeelden dat het je mooiste werkdag was!

    Liked by 1 persoon

    1. Papa toch schreef:

      Dat was het zeker. Met grote voorsprong 😉

      Like

  2. Elke Coremans schreef:

    Echt heel mooi, krijg prompt zin om er ook een keer eentje mee te nemen 🙂

    Liked by 1 persoon

  3. Joni | HFDST 3 schreef:

    Helemaal gesmolten ik. 🙂

    Liked by 1 persoon

  4. Eveline schreef:

    Supermooi… met een grote glimlach en een beetje emo-gevoel gelezen (ooooh)…prachtig hoe jij dat allemaal verwoordt!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.