Jaloers

Ik ben een beetje jaloers.

Het “beetje” duidt op de ontkenningsfase of het minimaliseren van het probleem. 

Ok, ok, ik ben jaloers.

Ik hoef het ook niet te ontkennen of onder stoelen of banken te steken. Niet dat ik er trots op ben, maar het is zo. Niks meer, niks minder.

Vroeger had ik er niet zo vaak last van. Waarschijnlijk omdat het probleem zich dan niet stelde, bedenk ik me nu. Neen, ik weet het wel zeker, enkele jaren geleden was ik niet jaloers. Die gedachte was me op dat moment vreemd.

Ik bezat toen ook meer dan nu. Er was weelde. Bij wijlen zelfs overvloed. Het kon niet op. Maar een mens beseft het niet. Je leeft naar de mogelijkheden die je op dat moment bezit, maar staat er niet bij stil, dat het ook wel eens anders kan zijn.
Dat het minder kan worden.
Dat het allemaal niet zo evident is.
Zo voor de hand liggend.
Zo makkelijk.
Zo eenvoudig.
Zo…

Het is goed man, ik denk dat het wel duidelijk is. 

Het zou zoveel makkelijker zijn mochten jullie in de mogelijkheid zijn om te delen. Gewoon, al was het maar een klein stukje. Een beetje zou het al zoveel eenvoudiger maken.

Als ik naar jullie kijk, dan denk ik, met een klein beetje minder zouden jullie het nog altijd fantastisch doen. Daar ben ik 100% van overtuigd. Wat zeg ik, 200%. Jullie lijken over een onuitputtelijke bron te bezitten.

Die gedachte overvalt me vooral ’s morgens. Ik weet heus wel dat ik zo niet moet denken en het is jullie van harte gegund.

Maar toch.

Zo’n klein beetje van jullie energie, lieve meneertjes, zou ik die mogen hebben?

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s