Schadeclaim

Stel, je bent geen enig kind.
Op een nostalgische dag blader je door de fotoalbums van vroeger.
Wat is het eerste wat je opvalt?

Juist ja.

DEZELFDE KLEREN ALS JOUW BROERTJE OF ZUSJE.

Alsof we allemaal tweelingen waren en er massaal korting werd gegeven wanneer twee, drie of vier (of vijf, zes, zeven, … acht? Negen? Tien? Ik weet niet hoe groot jullie familie is) keer dezelfde outfit werd verkocht.

SCHAAM-TE-LIJK!

Dat is de eerste gedachte die ongetwijfeld door ieders hoofd gaat. Onthou even die gedachte. Bij ons was het niet anders.

Ik heb namelijk een schoolfoto waarop ik sta in een roze polo (een échte man komt daar mee weg) met een rosse pop in mijn handen (mijn mannelijkheid vierde hoogtij die dag). Daarnaast werd ook de traditionele broer/zus foto getrokken met mijn broer, die, hoe kan het ook anders, dezelfde outfit droeg. Deze is gelukkig zonder de pop getrokken (hij is iets minder mannelijk dan ikzelf). Ik schat ons 4 en 6 jaar. Om dat trauma wat te versterken besloot mijn vader om net die foto in zijn portefeuille te stoppen.

Hij zit er nog steeds in.

Aan iedereen die mijn vader kent en hem tegenkomt, vraag naar de foto en probeer uw lachspieren in bedwang te houden. Ik krijg van jullie €5 indien jullie toch lachen.

Zo, qua businessplan kan dit wel tellen.

Slapend rijk worden.

Update: 

Op algemene vraag en omdat mijn vader in de Ardennen woont, het gaat om deze foto…


Waarom vertel ik dit? Ik wil dit even neerpennen omdat ik mezelf van schadeclaims wil vrijwaren die in de toekomst mogelijk zullen gesteld worden door mijn twee zonen.

Wij wilden dit onze kinderen NIET aandoen. Ze mogen dezelfde kleren hebben, maar we probeerden er op te letten dat ze nooit samen dezelfde dingen aandeden. Dat lukte vlot, tot over enkele maanden. Meneertje nummer 1 en 2 weten namelijk heel goed wat ze wel willen dragen en wat niet. Goed zo, meteen duidelijk en nooit discussie nadat je iets hebt gekocht dat iets niet wordt gedragen. Dit geldt zowel bij schoenen als bij kleding.

Enkele maanden geleden besloten ze dat ze hetzelfde wilden dragen. Meneertje nummer 1, meneertje nummer 2, lees dit goed, dit waren jullie woorden:

“Ikke zelfde als broer.” -meneertje nummer 2

“Ik wil deze niet aandoen, ik wil hetzelfde aan doen als meneertje nummer 2, dan zijn we net broertjes.” – meneertje nummer 1.

– “Maar jullie zijn broertjes!” – wij, in koor.

“Neen, broertjes zien er hetzelfde uit! Die dragen dezelfde kleren.” – meneertje nummer 1

En zo geschiedde. Gedurende een ganse periode moesten ze dezelfde kleren aan. Nu is die periode gelukkig al wat over, maar toch volgt nog altijd het enthousiasme bij zowel meneertje nummer 1 als bij meneertje nummer 2 wanneer ze komen vertellen dat ze hetzelfde aanhebben:

“Kijk papa! Zelfde als broer!”

img_1702.jpg

FIJN!

Maar laat het me nog éénmaal duidelijk stellen:

“WIJ HEBBEN DAT NIET GEWILD!”

Zo. Schadeclaimvrij noemen ze dat!

Advertenties

4 thoughts on “Schadeclaim

  1. hIer dezelfde bedenkingen, onze dochters zijn 6 en bijna 8 en willen geregeld ook hetzelfde aan, hoewel ik dit dus niet perse zo wil… af en toe probeer ik wel zelfde kleren in een andere kleur te kopen (en daarenboven draagt de jongste die kleren dus ook af en draagt ze dus ‘jarenlang’ dezelfde kleren …)

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s