Mama vs. Papa – deel 1

We moeten niet rond de pot draaien, er zijn verschillen tussen mama’s en papa’s. We gaan deze natuurlijk ook niet uit de weg gaan op deze papablog, maar toch heb ik een hekel aan huizenhoge clichés.

Zo leeft nog altijd de gedachte dat wanneer een vader alleen op zijn kindje(s) moet passen, deze hulpeloos, ontredderd en huilend achterblijft wanneer de mama de deur verlaat. Ik heb het dan nu over de papa’s voor alle duidelijkheid. De kindjes, dat kan natuurlijk ook.

Maar…
Bovenstaande klopt absoluut niet, wij zijn helemaal niet zo’n bleiters.
Dat komt door het stof dat opwaait bij het sluiten van de deur, wanneer mama deze achter zich dichttrekt, je weet wel, door die werken iets verderop in de straat.

Ik weet heus, net zoals jullie, dat zo’n typeringen grappig zijn en dat je talloze foto’s op het internet terug kan vinden van vaders die, laat het ons voorzichtig omschrijven, het een beetje lastig hebben wanneer ze er alleen voor staan, maar zo moeilijk is het nu allemaal ook weer niet.

Toch?

Vaders?

Hallo???

Papa’s?

Ok. De allereerste keer alleen achter blijven met zoon of dochter, ik geef het toe, er werd voor de zekerheid een lijstje opgesteld. Maar kom, dat viel goed mee. Daarbij, ik was vroeger keeper, toen zeiden ze me ook al, als je hem na de eerste botst klemvast hebt, kan er niets gebeuren…

Toch?

Jean-Marie???

Neen, even serieus. Gelijk met de bots is het beste. Duimen naar elkaar en een omgekeerd hart vormen.

Neen. Dat is nooit gebeurd.

Echt niet.

Ik meen het.

Ik zweer het! Op het hoofd van mijn kinderen.

Ok. Dat is misschien niet de meest gelukkige uitdrukking om momenteel te gebruiken, maar toch.

Al heb ik er wel soms schrik voor gehad. Alles is zo verdomd fragiel en kwetsbaar in het begin. Ik was echt op mijn hoede. Zou het bovendien nooit op mijn geweten willen hebben dat mijn zoontjes door mijn toedoen met een deuk in hun hoofd door het leven zouden moeten stappen. Het is al genoeg dat hun vader zo rondloopt. Maar dat is een verhaal voor een volgende blog.

Ken(n)()den jullie die schrik ook? Is er echt een verschil hierin tussen vaders en moeders? Of was ik alleen?

Advertenties

4 thoughts on “Mama vs. Papa – deel 1

  1. Mannen zijn van nature ruwer (contactsporten edm..), waardoor het bij een 1e kindje voor de mama misschien wat onzekerheid meebrengt of ze wel de nodige zachtheid hebben om met een babytje om te gaan. Zonder twijfel verschiet iedere man wat er met een baby’tje allemaal bij komt kijken. Automatisch sta je dan de mama bij en/of neem je andere taken over. Lijkt mij evident.

    Onderstaand filmpje kan ik mij wel in vinden, als papa van 2.

    Al blijft het voor de papa’s belangrijk om naast dat ‘voorkindjeszorgenendeboelproperhouden’-leven thuis nog een uitlaatklep te behouden in sport en vrije tijd (met een verdiende pint :-D).

    Liked by 1 persoon

  2. de eerste keer als mama alleen met je kindje thuis brengt ook veel onzekerheid met zich mee hoor. Alleen is dat vaak al in de eerste weken thuis van het moederhuis en dus krijgen we er sneller routine in.

    Liked by 1 persoon

    1. Alles komt altijd goed. Intrinsiek kunnen en weten we het allemaal wel. Maar ieder begin voelt wat onwennig aan. Het is een proces waar we als ouder in groeien, het stopt ook nooit denk ik.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s