Ver(p)lichtingen

Rond de jaarwissel knepen we er een weekje tussenuit. Even weg van de feesttafels en op naar het warme(re) Zuiden. Warm is relatief, maar toch voldoende om goedgezind te worden bij het opentrekken van de gordijnen ’s morgens, af en toe een korte broek aan te trekken en een iets te opportunistische duik te nemen in het onverwarmde zwembad in de tuin. Schrap de iets maar uit voorgaande zin. Om de koudegraad te berekenen van het zwembad kan ik u weinig ruimte laten zien tussen duim en wijsvinger, als u begrijpt wat ik bedoel.


Bij onze terugkomst werd ik echter overvallen door een heel apart gevoel.

Voor wie zich afvraagt hoe snel vakantiegevoel kan verdwijnen, het duurt zo’n 1,5u. Al kan dit laatste wel afhankelijk zijn van de tijd die uw bagage-afhandelaar nodig heeft om uw bagage te bezorgen na de vlucht. Anderhalf uur heb je nodig om van volledige niets-moet-alles-kan-modus over te gaan naar niks-kan-alles-moet-toestand. Ik heb het voor u getest.


Opstaan met een leeg hoofd. Het is een zaligheid die best wat vaker zou mogen voorkomen. Geen verplichtingen, geen geplande zaken, geen moeten. De knop uit en we zien wel. Het plan was dat er geen plan was. En laat dat plan best goed uitgekomen zijn.

De bende van de dagtrippers trok zo naar een kasteel, een stierenarena, grotten met stalactieten en stalacmieten en het plaatselijke Sea Life Center op een minder mooie dag. Dit alles werd doorspekt met talrijke ijsjesstops, tapas, paella, wijn en Argentijnse steak. De kindjes konden hun hartje ophalen in hun eigen leefwereld van ridders, toreadors, speleologen en dierenverzorgers. De grote kindjes hadden voldoende aan de blinkende oogjes van hun nageslacht en de culturele/culinaire invulling van de dag.


Niemand moest ’s avonds gewiegd worden om de slaap te vatten. ’s Morgens moest geen wekker geplaatst worden. Iets wat we al meer dan 4 jaar niet meer doe overigens, dus dit maakte geen groot verschil. Het voordeel van slechte slapers hebben, is dat ze, ondanks de nachtelijke escapades, ook ’s morgens de weg naar ons bed weten te vinden. Een natuurlijke wekker, al blijft de smartphone toch op het nachtkastje liggen om de correctheid van deze wekkers te checken wanneer ze willen aflopen/opstaan. Het zou niet de eerste keer zijn dat we beneden staan terwijl het nog maar 2u is. Maar, geen nood om de wekker te zetten dus.

Dit alles is een zaligheid, maar verdween als sneeuw voor de zon, in ons geval jammer genoeg omgekeerd. De zon verdween voor de sneeuw en het mogen veranderde in moeten. De agenda werd bekeken en al snel volgde de vraag naar wie verplichtingen had en wie wanneer thuis zou zijn voor de kinderen. De dag en avondinvullingen volgden iets te vlot uit ons geheugen waardoor het ons toch wat overviel. We zochten in de agenda al snel verder naar de volgende vakantie.

Hoi april.
Blijf je niet te lang weg?

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s