Ouderraad

Soms word je overdonderd, overwelmd, overbluft, overmand, over… (overdrijf nu een keer niet, het is duidelijk) door wat je ziet. Bij mij is dat wanneer de kindjes elkaar graag zien. De knuffels dat die twee spontaan uitdelen, het doet een ouderhart sneller slaan om vervolgens te smelten.


Meneertje nummer 1 vraagt zelfs aan meneertje nummer 2 om met zijn oor te “prutsen” terwijl ze samen Brandweerman Sam kijken of met open mond staren naar het reddingsteam (Robocar Poli). Dit behoeft waarschijnlijk een woordje verduidelijking.

Meneertje nummer 2 heeft de onhebbelijke gewoonte om constant naar het oor te grijpen als hij op de arm of schoot zit. Eens hij deze beet heeft, beweegt hij jouw gehoororgaan tussen duim en wijsvinger als een perpetuum mobile. Wrijven, draaien, strelen, tegen het oorlelletje tikken, het klinkt allemaal heel schattig, maar ik kan jullie verzekeren dat dat het niet is wanneer hij voor de 6589ste keer achteloos uw oor probeert te pakken te krijgen. Zeker al niet wanneer hij voor de tigste keer wakker wordt ’s nachts en dit jouw verwelkoming is bij het troosten. Kopke op de schouder leggen en op de tast op zoek naar het ouderlijke oor.

Maar, zijn grote held, broer, meneertje nummer 1, die vraagt er zelf om. De eerste keer wisten we niet wat we hoorden. Hoe durfde hij? Totaal het gezag van moeder en vader ondermijnen. Hoe kunnen we ooit van die gewoonte afraken, wanneer hij vragende partij is en het zo in stand houdt?!? Die vraag stellen we onszelf natuurlijk niet, vertederd als we staan te kijken, elkaar aanporrend, op dat moment.

Ah kinderen. Het doet je nadenken vind ik. Ik merk dat ik veel meer dingen in vraag stel, nu ik vader ben. Doodgewone dingen. Dat komt vooral doordat meneertje nummer 1 soms ontwapenend eerlijke vragen stelt. Meestal geef ik dan een vrij algemeen aanvaard antwoord, maar de vraag blijft wel malen in mijn hoofd. Ik denk oprecht na over de zaken die hij in vraag stelt. Soms brengt me dat ook aan het twijfelen en stel ik de zaken zelf nog veel verder in vraag. Hijzelf is tevreden met het eerste antwoord dat ik hem geef en denkt er volgens mij ook niet verder over na, maar ondergetekende dus wel.

Om een voorbeeld te geven, in de afgelopen week stelde hij volgende vragen ’s morgens bij het afscheid aan de schoolpoort:

Papa, waarom moeten wij ons altijd zo haasten?
Papa, waarom laten de mama’s en de papa’s van de kindjes ons hier altijd achter op school en zijn ze dan snel weg?
Papa, waarom moet jij altijd gaan werken?

Zo simpel kunnen de vragen zijn. Zo voor de hand liggend is het standaard antwoord ook, maar nu kunnen jullie er zelf ook even verder over nadenken.

Moet het echt op die manier?

Bestaat er geen alternatief?

Vertel het mij, dat mag hieronder op deze papablog, op de Facebookpagina van Papa toch of via Twitter.

Advertenties

One thought on “Ouderraad

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s